lunes, 7 de junio de 2010

Kokaina

Wikipedia(e)tik

Kokainaren egitura kimikoa
3-benzoiloxi-8-metil-8-azabiziklo [3.2.1]oktano-4-karboxiliko azido metil ester
Formula kimikoa	C₁₇H₂₁N O₄
Pisu molekularra	303.35 g/mol
Metabolismoa	Hepatikoa
Arazketa	Giltzurrunean
Estatus legala	Psikotropikoa: II zerrenda (Estatu Batuak)

Kokaina nerbio sistema zentraleko droga estimulatzaile bat da. Bere formula kimikoa C₁₇H₂₁NO₄ da.

Koka orritik ateratzen da, Hego Ameriketako landare bat bertako indigenek gosea, tripako minak eta beste gaitz batzuen aurka erabiltzen dutena.

Kokaina zuzenean garunean eragiten duen estimulatzaile adiktibo bat da. Laurogei eta laurogeita hamar hamarkadetako droga deitu izan ohi zaio garai horietan oso ezaguna egin zelako. Hala ere, kokaina ez da droga berri bat, berez, dagoen zaharrenetarikoa da. Sustantzia kimiko garbia, klorhidratoa, 100 urtetan zehar izan da erabilia eta koka hostoak milaka urtetan izan dira irentsiak.

Eduki-taula

[ezkutatu]

Historia

XIX. mendearen erdi aldera lehen aldiz koka purua atera zen Erytroxilon landarearen orritik, Perun eta Bolivian hazten dena. XX. mendearen hasieran, kokaina hainbat gaitzen aurka sortu ziren tonikoen osagai nagusia bihurtu zen, besteak beste Coca-Cola eta Vin Mariani. Gaur egun Estatu Batuetako II Listan ("Schedule II") sailkatutako droga bat da, anfetaminak eta metilfenidatoa bezalako estimulatzaileekin batera. Honek menpekotasuna sor dezakeela esan nahi du, baina kasu batzuetan posible dela helburu terapeutikoekin ematea (entzumen, begi edota eztarriko ebakuntzetan anestesia gisa, adibidez).

Kokainaren bi forma kimikoa daude gehienbat: kokainaren kristalak eta gatzak. Klorhidratoa, kokainaren hautsaren formarik ohikoena, uretan disolbatzen da, eta abusatzen denean, zainetik edo sudurretik sar daiteke. Kristalak gatza lortzeko azidoarekin neutralizatua izan ez denean lortzen da. Forma honekin erre egin daiteke.

Kokaina hauts zuri, fin eta garden itxurarekin saltzen da kalean. Gameluek normalean beste sustantzia batzuekin (talkoa, azukrea...) edota beste droga edo estimulatzaileekin nahasten dute. Crack izeneko beste itxura batean ere saltzen da, harritxo zuri edo horiz osatuta, kristalezko pipan erretzen dena.

kokina molekularen 3D irudia

Crack

Kokaina hautsa

Ondorioak

Eragina berehalakoa da: autoestimua eta norberaren buruarekiko konfiantza igotzen du, hitz egiteko erraztasuna ematen du eta eszitatu egiten du. Eraginak erlatiboki gutxi irauten du (30-60 minutu) eta amaitzean hartzaileak antsietate handi bat pairatzen du beste dosi bategatik. Epe luzera, kontrolik gabeko erabilerak menpekotasuna, buruko arazoak eta heriotza eragin dezake, bai eragin fisiko zuzenengatik, suizidioagatik edota istripuagatik.Kokaina hartzen edo kontsumitzen baduzu,zugan 30-45 minutu tarteko eragina izango du.100 miligramo gutxi gorabehera hartzen badituzu,bi minutuko efektua egingo dizu eta hiru minutu pasa eta gero kokainak ematen dizun euforia pasatzen da. Dosi oso handietan kontsumitzen baduzu,euforiaz aparte arazo psikologikoak sortzen dira:paranoiak eta ezinegona. Megalomania eta hipersexualitate krisiak sortzen ditu, hau da, lotsa galtzen duzu eta edozer gauza egiteko prest zaude.Adrenalina igoera daukazu. Psikoestimulatzaileek, kokainak besteak beste, euforia eragiten dute eta neurrian hartuz gero, garuna martxan jartzen dute.

Droga hau tonu orokorra suspertzen du eta zure ulermena hobetzen du. Honetaz aparte errendimendu mentala handitzen du eta zure depresioa murrizten du. Kontsumitzailearen segurtasuna eta berarekiko konfiantza igotzen da eta orduan oso pertsona segurua da. Hau guztia harremanak izateko laguntzen du.

Medikuntzan oso kasu berezietan baino ez da erabiltzen eta egun ez da anestesia lokal gisa erabiltzen. Oso patologia berezi eta ez-ohikoetan, narkolepsian edo bat-bateko lo sakoneko krisian esaterako, oraindik ere erabiltzen da.

Baina ondorioak ez dira beti atseginak izaten; pertsona batzuei barne-herstura, ezinegona eta insomnioa eragiten die oso dosi txikiak hartu arren.

Gorputzeko ondorioak

Efektu estimulatzaile labur batzuk sortzen ditu eta beste hauek ere:gorputzeko tenperaturaren igoera; begi-ninien dilatazioa; bihotzeko maiztasuna eta odol presioaren igoera; egoera animikoaren igoera; gehiegizko konfiantza. kokaina dosi baten ondorioak ongizate sentsazioa; buruko argitasuna; umoretsu egotea; norberaren konfiantzaren igoera; indartsuago eta abilago sentitzea.Laburki esanda kontsumitzaileak bere gaitasunen hobekuntza sumatzen du.Hala ere, droga honen ondorio subjektibo garrantzitsuena euforia eta segundo batzuetako plazera dira,Ondorio hauek, droga kontsumitu eta jarraian agertzen dira droga hartzeko moduarekin ez dute zerikusirik, baina , bai hartutako kantitatearekin. Kokainaren kontsumoarekin batera tolerantzia garatzen da horregatik sentsazio hauek jasateko gero eta dosi handiagoak hartu behar dituzte.Hau argi eta garbi ikusten da, esperimentatzen den animaliekin: animalia hauek drogarekiko tolerantzia areagotzen dute, hau da, gehiago kontsumitu behar dute eta batzuetan jatea baino beharrezkoagoa zaie.Horrela intoxikatu edo hil egiten dira asko.Gainera kokaina mendekotasun handieneko droga da.

Ondorio toxikoak

Kokaina esnifatzeak sinusitisa, narritadura eta sudur-mintzeko odoljarioa eragiten ditu. Baita ere kokaina erretzen dutenek arnasteko arazoak eta bularreko mina sortzen zaie. Kokaina zain barnetik edo xiringa bidez kontsumitzen duenak gaixotasun infekziosoak (hepatitisa eta HIESa) izateko probabilitate asko ditu. Kokainaren kontsumoak osasunerako kaltegarriak diren hainbat ondoriorekin lotzen da:

Arazo Kardiobaskularrak: hipertentsioa, bihotzeko arritmiak, aorta hauketa eta infartu miokardikoak.
Arazoak Birikietan: odoljarioa birika-albeoloetan, pneumotoraxa, biriketako tronbosia eta biriketako hipersentikortasun-erreakzioa.
Haurdunaldirako Arazoak: abortuak, fetuaren hilketa.
Arazo psikiatrikoak: depresioa, paranoiak, indarkeriazko jarrerak eta kokaina-psikosiak.
Infekzioak: HIESa, B Hepatitisa.

Agresibitatea, jazarpen-susmoak, ezinegona, suminkortasuna, nekea eta oldarkortasuna kokaina kronikoki kontsumitzearen ondorioz gertatzen daiteke. Eta egoera larrienetan urgentzia psikiatrikoa sor daiteke.

Noiz da pertsona bat kokaina kontsumitzailea

Hauek dira kokaina kontsumitzen duen pertsona batek pairatzen dituen sintomak:

Gosea galtzea.
Denbora laburrean ikaragarri argaldu.
Humore aldaketa garrantzitsuak.
Kontzentratzeko gaitasun eza.
Agresibitatea eta suminkortasuna.
Lagun]ekiko interesa galtzea.
Loaren aldaketak.
Zailtasun akademikoak.
Familiartekoen arazoak.
Neke kronikoa.

Kokaina kontsumitzen duten pertsonak

Kokaina kontsumitzen duten pertsonak gehienetan helburu sozialerako egiten dute. Hau da jende hau dosi txikiak hartzen ditu eta nekatzen denean uzten du kokaina kontsumitzen. Baita ere kokaina kontsumitzen duten pertsonak konpultsiboki har dezakete ia egunero kokaina hartuz. Edota polikontsumoki kanabisarekin edo alkoholarekin nahasiz. Larrialdietarako zerbitzuaren estatistiken ondorioz gehiengo jendea bakarrik dibertitzeko kontsumitzen du eta 25-30 urte bitarteko gizonak dira gehienetan. Kokaina gauean edo goizeko lehenengo orduetan kontsumitzen da askotan eta gaur egun edozein adineko pertsona kontsumi dezake ilegalki. Estatistikak esaten dute hasieran 30-40 urte bitartekoak zirela gehien kontsumitzen zutenak baina orain 40-55 urte bitartekoak dira kontsumitzen duten gehienak. Kokaina jai egunetan edo asteburuetan kontsumitzen den arren, pertsona askok lanegunetan kontsumitzen dute. Droga kontsumoa gauean gehiago da goizean baino baina kokainaren kontsumoa ia berdina da gauean zein goizean.

Kontsumoa

"Marra" izenez da ezaguna inhalatzeko prest dagoen kokaina hautsezko dosiari. Arnasketa bideen bidez arnastu ohi da kokainaren klorhidratoa eta beste batzuetan diluitu egiten da zain barneko kontsumorako.

Kokainaren beste agerpenetako bat basukoa eta harria dira. Basukoa klorhidratoaren ekoizpenaren zeharproduktoa da eta guztiz toxikoa da. Izaera lurkareko hauts txokolatezko itxura du. Alkaloide portzentaien bat dauka, baina nagusiki pasta basikoaren ekoizpen prozesuaren hondakinez osaturik dago. Klorhidratoa baino merkeagoa da eta zigarro bidez kontsumitzen da marihuana edo tabakoarekin nahasturik.

Kokainaren kontsumo motaren agerpenik berriena "harria" delakoa da. Hau kokainaren alkaloidean oinarritutako solido kristalino bat da. Sublimazio bidez kontsumitzen da oinarriaren eta errautsaren nahasketa berotuz "harriarentzako pipa" izeneko tresnaren bidez. Horrela kontsumituz gero mendekotasunaren garapena eta euforia eragina askoz eraginkorragoak dira. kontsumorako gehien erabiltzen diren bideak hauek dira:erretzen(base librean edo crack moduan)baita zain barneko injekzio baten bidez edo esnifatzen hartzeko posibilitatea badugu.kokaina, uretan disolbagarria den gatz bat da.Normalean hauts zuri bat bezala azaltzen da kokaina klorhidratoa, hau egiten da, injektatzeko edo esnifatzeko aproposa izateko eta era berean, berotzen denean deskonposatzeko nahasten da, baita hainbat elementuekin, talko, maizena, anfetaminak, kinina, estrikzina, detergenteak, formola... horregatik gehienetan bere purutasuna bakarrik%5 edo%56 artean dago.

Erre ahal izateko, kimikoki hainbat aldaketa eman behar dira, base librean eraldatzeko eta orduan bikarbonato sodikoarekin nahasi ondoren lortuko dugu cracka.Izen hau datorkio nahasterakoan eta berotzerakoan egiten duen soinuagatik.

Gero eta azkarrago hartzerakoan gero eta estimulu handiagoa izango du baina era berean motzagoa izango da honen eragina.Erretzen gure burmuinera heltzeko biderik azkarrena da. (gutxi gora behera 6 eta 8 minutuen buruan). Kokaina sartzeko, zain barneko metodoa aukeratzen badugu drogari denbora bikoitza kostatzen zaio burmuinera heltzea.Hala ere esnifatzerakoan animoaren egoeraren aldaketak eta euforia azkarrago ikusten dira, hain zuzen ere 3 eta 5 minutuen buruan. Efektuen iraunkortasunaren aldetik esan dezakegu, esnifatzerakoan 15 eta 30 minutu tartean jasaten direla eta erretzerakoan , berriz, 5 edo 10 minutu.

Nahiz eta intranasal modua oso ezaguna izan guztion artean badaude beste hainbat metodo orain hasi direla erabiltzen, adibidez lehen aipatutako crack edo base librea. Egindako azken galdeketaren arabera, (Delegación del Gobierno para el Plan Nacional sobre Drogas) Espainiako populazioaren 1.5% azken urtean kokaina hartu zuela aitortu zuen, beste 3.1% behin baino gehiagotan hartu zuela esan zuten eta 0,8% egunero hartzen zuten.Kokainaren kontsumoa eskolako populazioaren artean , hau da 14-18 urte tartean beste populazioarekin konparatuz nahiko altua da. Inkesta berdinean kokaina hartzen hasten duten pertsonen adin media dezente jaitsi da; 15.4 urtetakoa da eta hauen artean 4,8% esaten du noizean probatu dutela eta beste 4,1% azken urtean normalki hartu zutela aitortu zuten.

Kokainaren klorhidratoa (kokaina garestia edo exekutiboarena)

Kokainaren klorhidratoa gaur egun erabilera orokorrekoa da, gizarte maila guztiak zeharkatzen ditu eta herrialde garatuetan bere kontsumoa areagotuz doa.

Kontsumo ohikoena arnasketa bideen bidezkoa da edo mukosaren kontaktu bidezkoa (hortzoiak igurtziz). Beste kontsumitzaile batzuek heroinarekin nahastuta xiringatzen dute. Kokainaren klorhidratoaren dosi txikiek nekearen eta loguraren murriztea, gose eza eta ongizatea norberaren konfiantzaren areagotzeaz lagunduta dakarte. Nagusitasuna, inhibizioen murrizketa eta norbanakoaren gaitasunen areagotzearen ustea sortzen ditu. Honetaz gain gorputzeko tenperatura igotzen da eta izertza hasten da.

lunes, 24 de mayo de 2010

Euskal Herria

Euskal Herria Europako herrialdea da. Historikoki euskaldunen eta euskararen lurraldea da, Pirinio mendien mendebaldean kokatua, Frantzia eta Espainiaren arteko muga egiten duen mendilerroan, eta Bizkaiko golkorantz zabaltzen dena.

Euskal Herriak 20.664 km²-ko azalera du, eta gutxi gorabehera 3.007.661 bizilagun: 2.500.000 Hegoaldean (Araba, Bizkaia, Gipuzkoa eta Nafarroa Garaia) eta 500.000 Iparraldean (Lapurdi,Nafarroa Beherea eta Zuberoa).

IKURRIÑA ARMARRIA

EUSKAL HERRIKO HISTORIA:

Euskal Herriko historia Europako herri zaharrenetariko baten historia da. Paleolitotik hasita, hainbat herriren influentzia jaso du herriak, zeltak, erromatarrak, frankoak, bisigotoak, musulmanak, gaztelarrak, ingelesak. Gaur egun Espainia eta Frantziaren artean kokatuta dago eta bi herri horien historiaren pasarteak jasan ditu. Bitarte horretan euskararen inguruan batzen den herrian Nafarroako Erresuma bezalako egitura politikoak egon ziren eta hainbat gerra, horietako asko inguruko estatuen eta euskaldunen konpetentzia gatazkek sortuak.

Herri nekazari eta abeltzain bat izatetik Europar Batasunaren barruan dagoen eskualde industrializatu eta aberatsa izatera igaro da, baina horretarako bere antzinako egiturak eta antolaketak guztiz eraldatu behar izan ditu.

Jada antzinaroan hainbat aztarna aurkitu dira Euskal Herrian. Luca Cavalli-Sforzaren arabera euskaldunak omen dira Paleolitotik geratzen diren europar herri bakarra, genetika eta linguistika ikerketen arabera. Garrantzi berezia du horretan Euskal-Akitaniar lurraldean labar-artea oparoak. Neolitoan abeltzantza eta nekazaritza agertu ziren eta horrekin batera, hainbat monumentu megalitiko eraiki.

Antzinako Erromak I. mendean konkistatu zuen Euskal Herria eta lehen hiri eta errepide handiak ireki. Urte haietan jada, Novempopulania eta Tarraconensis probintzietan banatu ziren euskal lurraldeak.

Erromatar inperioaren gainbeheran, euskaldunek bat egiten zuten bisigodoekin eta bagaudak antolatu. Godo eta frankoek ez zituzten guztiz garaitu, behin eta berriz saiatu arren. VIII. mendean musulmanak iritsi ziren eta Kordobako Kalifatoaren esku utzi zuten Euskal Herriko hegoaldeko zati batzuk. Garaiko baskoi buruzagiek harreman ona izan zuten eurekin eta batez ere Banu Qasi familiarekin. Eneko Aritza ere haien senide izan zen.

Nafarroako Erresuma izan zen Euskal Herria Pirineoen bi aldeak elkartzeko gai izan zen entitate politiko bakarra. Erresuma Antso III.a Nagusiaren erregealdian iritsi zen hedadurarik handienera. Lurralde euskaldunak biltzen zituen, beste hainbat lurralderekin batera, baina erregea hil ostean banatu egin zen. 1511. Gaztelako koroak Nafarroa Garaia konkistatu zuen. Altxamenduak egon baziren ere (Noaineko guda, Amaiurko guda), Gaztela garaile atera zen, baina Nafarroa Behereak independente segitu zuen, eta geroago Frantziako koroan sartu zen. Antso III.a.ren garaiaz geroztik, ez da zazpi lurraldeak batera gobernatu dituen gobernurik izan.

XVI. mendetik aurrera konstanteak izan ziren Foruen defentsan eginiko borrokak. Horietatik garrantzitsuenak karlistadak edo zamakolada eta gamazada altxamenduak izan ziren. Dena den, haien atzean ez zegoen independentzia aldarrikapena bakarrik, baizik eta motibazio erlijiosoak eta monarkikoak batzen ziren Foruen defentsarekin. Antzinako ekonomia sistema babesteko hainbat matxinada ere izan ziren Euskal Herrian. 1798an Frantziar Iraultzak eragin erabatekoa izan zuen Ipar Euskal Herrian, haren asimilazio politikoa ekarri baitzuen.

Euskal abertzaletasuna XX. mendearen hasieran hasi zen, euskal nazioa lortu nahian. Euskal nortasun kolektiboa eratzeko sortutako literatura legendarioan oinarritutako historiaren berrinterpretazioa egin zuten lehen abertzaleek, ideia nagusi bat sortzeko asmoarekin: antzinan Euskal Herria independientea izan zela eta euskal estatu horren independentzia Espainiaren inbasioen ondorioz galdu zela. XX. mendea aurreratu ahala eta batez ere 1980ko hamarkadatik aurrera, ideia horien guzti horien berrikuntza egon zen, inoiz egon den euskal estatuaren pareko Nafarroako Erreinua aldarrikatuz.

1980ko hamarkadan, Espainiak autonomia ezarri zuen berriro ere, eta, horren ondorioz, Euskal Autonomia Erkidegoa (EAE) sortu zen, II. Errepublikan gertatutakoaren antzera. Euskal abertzaleen nahien aurka, Nafarroa Hegoaldeko beste hiru lurraldeetatik bereizita dago oraindik ere. Horrez gain, bi erkidegootako administrazioen arteko laguntasuna ez da handia eta haien arteko desberdintasun politikoa nabaria da: EAEn abertzaleen botoen baturak gehiengo absolutua hartzen du; Nafarroan, aldiz, gehiengoa PSOEk eta UPNk alderdi ez abertzaleek dute.

XX. mendean Euskal Herriak bi mundu gerra eta gerra zibil bat jasan ditu eta euren eragina handia izan da politika eta jendarte mugimenduetan.

HIZKUNTZA:

Euskararen ezagutza portentaiak, udalerriaren arabera.

Euskal Herrian euskara, gaztelania, frantsesa eta gaskoiera mintzatzen dira.

Gaztelania eta frantsesa nagusi dira, lehena Hegoaldean eta bigarrena Iparraldean. Hala ere, gutxi gorabehera biztanleen herenak egiten du euskaraz. Gaskoia, aldiz, Baiona inguruan (BAB) eta Nafarroa Behereko iparraldeko ingurune batzuetan hitz egiten da, baina oso ahul dago.

Euskararen ofizialtasun maila ezberdina da hiru lurraldeen arabera: EAEn, koofiziala da hiru probintzietan; Nafarroan, koofiziala "eremu euskaldun" delakoan bakarrik, erdi ofiziala "eremu mistoan" eta ez ofiziala "eremu erdaldunean"; Ipar Euskal Herrian, ez dauka ofizialtasun estatusik.

jueves, 20 de mayo de 2010

LUDOPATAS

Ludopatía

Ludopatía Clasificación y recursos externos
Aviso médico

Una dedicación compulsiva a los juegos de azar es la base de la ludopatía
CIE-10	F 63.0
CIE-9	312.31
MeSH	D005715

Sinónimos	Ludomanía

La Ludopatía o Ludomanía (Et: Del latín ludus, juego y del griego πάθεια, patheia, afección o padecimiento) es un impulso irreprimible de jugar a pesar de ser consciente de sus consecuencias y del deseo de detenerse. Se considera como un trastorno del control de los impulsos, y por ello la American Psychological Asociación no lo considera como una adicción.¹

Si bien el sistema DSM (III, III-R y IV1) y la CIE-102 incluye este trastorno entre las alteraciones debidas a un bajo control de los impulsos, lo cierto es que los criterios diagnósticos operativos DSM tienen exactamente el mismo diseño que el de las adicciones a sustancias, lo que muestra la concepción subyacente para la enfermedad en ese sistema: se trata de un problema adictivo "sin sustancia" incluido en un apartado que no es el suyo.² Juego patológico Los casos extremos de ludopatía podrían cruzar la barrera del trastorno mentaldesencadenando lo que se conoce como "Juego Patológico". El juego patológico fue reconocido como trastorno psiquiátrico por el DSM-III, pero los criterios fueron reelaborados significativamente basándose en estudios a gran escala y métodos estadísticos en el DSM-IV. Según la definición de la Sociedad de Psiquiatría de Estados Unidos, el juego patológico es un trastorno del control de los impulsos, tratándose de una enfermedad mental crónica y progresiva.

De acuerdo con el DSM-IV, el juego patológico se define actualmente de manera separada a la de un episodio maniaco. Sólo cuando el juego se da de forma independiente de otros trastornos impulsivos, del pensamiento o del estado de ánimo se considera como una patología aparte. Para recibir el diagnóstico, el individuo debe cumplir al menos tres de los siguientes síntomas:

Preocupación. El sujeto tiene pensamientos frecuentes sobre experiencias relacionadas con el juego, ya sean presentes, pasadas o producto de la fantasía.
Tolerancia. Como en el caso de la tolerancia a las drogas, el sujeto requiere apuestas mayores o más frecuentes para experimentar la misma emoción.
Abstinencia. Inquietud o irritabilidad asociada con los intentos de dejar o reducir el juego.
Evasión. El sujeto juega para mejorar de su estado de ánimo o evadirse de los problemas.
Revancha. El sujeto intenta recuperar las pérdidas del juego con más juego.
Mentiras. El sujeto intenta ocultar las cantidades destinadas al juego mintiendo a su familia, amigos o terapeutas.
Pérdida del control. La persona ha intentado sin éxito reducir el juego.
Actos ilegales. La persona ha violado la ley para obtener dinero para el juego o recuperar las pérdidas.
Arriesgar relaciones significativas. La persona continúa jugando a pesar de que ello suponga arriesgar o perder una relación, empleo u otra oportunidad significativa.
Recurso a ajenos. La persona recurre a la familia, amigos o a terceros para obtener asistencia financiera como consecuencia del juego.

Como en otros muchos trastornos, la definición del DSM-IV del juego patológico está ampliamente aceptada en la práctica e investigación clínica internacional.

Contenido

[ocultar]

Base biológica [editar]

De acuerdo con el Illinois Institute for Addiction Recovery, las últimas evidencias indican que el juego patológico es una adicción similar a las químicas. Se ha visto que algunos jugadores patológicos tienen menores niveles de norepinefrina que los jugadores normales.

De acuerdo con un estudio dirigido por Alec Roy, M.D. , antiguo miembro del National Institute on Alcohol Abuse and Alcoholism, la norepinefrina se secreta en condiciones de estrés o amenaza, de modo que los jugadores patológicos juegan para elevar sus niveles.

Abundando en esto, de acuerdo con un informe de la Harvard Medical School Division on Addictions se generó un experimento en el que a los sujetos se lespresentaban situaciones en las que podían ganar o perder en un entorno que simulaba un casino. Las reacciones de los sujetos se medían utilizando RMNf, una técnica de neuroimagen muy similar a la Resonancia magnética nuclear. Y de acuerdo con el doctor Hans Breiter, codirector del Centro de neurociencia de la motivación y la emoción del Hospital General de Massachusetts, las "recompensas en metálico en un ambiente que reproduce un ambiente de juego produce una activación cerebral muy similar a la que se observa en un adicto a la cocaína recibiendo una dosis."

Las deficiencias de serotonina también pueden contribuir a una conducta compulsiva, lo cual incluye una adicción al juego.

Relación con otros problemas [editar]

A medida que se acumulan las deudas los afectados recurren a otras fuentes de dinero como el robo o el tráfico de drogas. Los préstamos con usura pueden añadir presión en la medida en que confían en estas fuentes de adquisición de capital. El afectado puede tener ideaciones suicidas por desesperación si no recibe tratamiento.³

Los abusos son también comunes en los hogares en los que se dan casos de juego patológico. Crecer en esta situación conduce a un desarrollo emocional inadecuado y a un riesgo creciente de caer presa del juego en el futuro.

El juego patológico es semejante a otros trastornos del control de los impulsos como la cleptomanía, piromanía y tricotilomanía. Otros problemas asociados con el juego compulsivo pueden ser las relaciones sociales. En un estudio de 1991 sobre relaciones en varones estadounidenses se encontró que el 10% de los jugadores% compulsivos se habían casado tres veces o más. Sólo el 2% de los no jugadores se habían casado más de dos veces. ⁴

Prevalencia [editar]

Un estudio de la Comisión para el juego del Reino Unido, el "British Gambling Prevalence Survey 2007", concluyó que aproximadamente el 0.6% de la población adulta tenia problemas con el juego, el mismo porcentaje que en 1999. La mayor prevalencia de la ludopatía se encontró entre los participantes en apuestas por diferencias (14.7%), Terminales de apuestas fijas e intercambio de apuestas (11.2%)⁵

El conocimiento científico disponible parece indicar que la ludopatía es una tendencia interna y que los ludópatas tienden a arriesgar dinero en cualquier juego disponible, más que en uno en particular, generando ludopatía en otros individuos que, de otro modo, serían "normales". No obstante, las investigaciones también indican que los ludópatas en juegos de desarrollo rápido. Por ello es mucho más probable que pierdan dinero en la ruleta o en una máquina tragaperras, en el que los ciclos terminan rápido y existe una constante tentación de jugar una y otra vez o aumentar las apuestas, en oposición a las loterías nacionales, en las que el jugador debe esperar hasta el próximo sorteo para ver los resultados.

Henry Lesieur, un psicólogo del programa de tramiento para jugadores del Hospital de Rhode Island afirma que el 30 por ciento de los beneficios de las máquinas de juego proceden de ludópatas.⁶

Se ha implicado a los agonistas de la dopamina, en particular el pramipexol (Mirapex) en el desarrollo del juego compulsivo y de otros patrones de conducta con excesos.⁷

Evaluación [editar]

El instrumento más habitual para detectar una "probable conducta de juego patológico" es el South Oaks Gambling Screen (SOGS) desarrollado por Lesieur y Blume (1987) en el South Oaks Hospital de New York City. Este test es sin duda el instrumento más citado en la literatura científica psicológica.⁸ En estos últimos años el uso del SOGS ha decaído debido a las crecientes criticas, entre las que se encuentran las que afirman que sobreestima los falsos positivos.

Los criterios diagnósticos del DSM-IV son una alternativa al SOGS, y se centran en las motivaciones psicológicas subyacentes al problema del juego, y fueron desarrolladas por la American Psychiatric Association. Se compone de diez criterios diagnósticos. Una prueba basada en los criterios del DSM-IV criteria es el National Opinion Research Center DSM Screen for Gambling Problems (NODS). Esta medición es utilizada con bastante frecuecia. El Canadian Problem Gambling Severity Index (PGSI) es otro instrumento de evaluación PGSI se centra en los daños y consecuencias asociadas con la ludopatía.

Tratamiento del juego patológico [editar]

Existen una gran variedad de tratamientos para el juego patológico que incluyen el consejo, los grupos de autoayuda y la medicación psiquiátrica. Sin embargo, no se considera que ninguno de estos tratamientos sea el más eficaz, y no se ha aprobado ninguna medicación por parte de la FDA para el tratamiento del juego patológico.

Jugadores anónimos es un tratamiento comúnmente utilizado para la ludopatía. Modelado con base en el tratemiento de Alcohólicos Anónimos, utiliza un modelo en 12 pasos que hace hincapié en un enfoque de ayuda mutua.

Se ha visto que un enfoque, la terapia cognitivo-conductual reduce los síntomas y las urgencias relacionadas con el juego. Este tipo de terapia se centra en la identificación de los procesos mentales relacionados con el juego, las distorsiones cognitivas y del ánimo que incrementan la vulnerabilidad al juego incontrolado. Además, esta terapia utilizan técnicas de adquisición de competencias orientadas a la prevención de las recaídas, asertividad y rechazo del juego, resolución de problemas y refuerzo de las actividades e intereses inconsistentes con el juego.

Existen evidencias de que la paroxetina es eficiente en el tratamiento del juego patológico.⁹ Además, para pacientes que sufren la comorbididad del trastorno bipolar y el juego patológico, la administración continuada de litio se ha mostrado eficaz en ensayos preliminares.¹⁰ El fármaco antagonista de los opiáceos conocido como malmefeno también ha resultado exitoso en los ensayos para el tratamiento del juego compulsivo.

Ludopatía en la cultura y la ficción [editar]

En la ficción, Dostoievski escribió la obra El jugador, en parte autobiográfica. En el psicoanálisis, Sigmund Freud escribió un ensayo basado en esta obra.